کوچیک بودم٬ خیلی کوچیک. خونمون نزدیک میدون بهارستان بود.
میدون بهارستان رو دوست داشتم. خونمون طبقهی اول بود.
یه حیاط داشت که من همیشه توش با دیوار خونه فوتبال بازی میکردم. ساعتها و ساعتها و ساعتها.
یه طرف زمین من بودم ٬ یه طرف زمین دیوار.
من و دیوار با هم دوست بودیم.
چشمم رو که باز میکنم بازم همون دیواره رو میبینم.
یاد بابام میفتم.
بابام اونموقعها موتور داشت.
اونموقع ها ما ماشین نداشتیم.
من فکر میکردم ماشین مال آدمهای خیلی پولداره ٬
من فکر میکردم وقتی که ما ماشین دار بشیم خیلی پولدار میشیم
.
فکر میکردم وقتی ما پولدار بشیم مامانم مجبور نیست منو از کوچه پسکوچه ها بیاره خونه که دیگه من جلوی اسباببازی فروشیها وانستم و اونا رو نگاه کنم.
البته من هیچوقت از مامانم نمیخواستم چیزی واسم بخره ٬ ولی خب اون میدونست که من دلم میخواد و نمیخواست ببینه من دلم میخواد و اون نتونه بخره.
بابام صبحا میرفت سر کار٬ قبل از اینکه من از خواب بیدار بشم و برم مهدکودک.
چشمای آدم به تاریکی که عادت میکنه همه چی رو میبینه.
میبینم که وقتی بابام شب با موتورش از سر کار برمیگشت من میدوئیدم دم در.
میخندیدم ٬ خوشحال میشدم که اومده خونه
دیدنش خوب بود.
خیلی خوب بود.